Announcement

Ja z pytaniem. Czy ktoś miałby ochotę na nowy rozdział? ;) co prawda jestem w Bułgarii, ale mogę napisać na telefonie xd

Rozdział 2

Avery nie była osobą, która potrafiła myśleć o jednej rzeczy przez dłuższy czas, ale myśl o Lou nie dawała jej spokoju. Był taki.. beztroski. Zupełnie inny od wszystkich chłopaków, których poznała do tej pory. Postanowiła jednak nie dawać po sobie nic poznać i dalej zachowywać się neutralnie. Nie ze specjalną nienawiścią, ale nie zamierzała od razu latać za nimi jak mucha za krowim zadkiem ( xDDDDD ). Dobrze że był piątek. Całe dwa dni wolne od Louisa i reszty. Jej rozmyślania przerwał dźwięk telefonu. Av bez patrzenia na ekran wiedziała, że dzwoniła Maya, bo tylko ona mogła dzwonić do niej w piątek o tej porze.. ​
-Słucham? - powiedziała Avery bez specjalnego entuzjazmu do słuchawki.​
-Cześć, to ja. Słuchaj.. jest taka sprawa. Chłopaki organizują dzisiaj imprezę. Taką integracyjną, żeby się ze wszystkimi poznać, i w ogóle. Idziemy?​
-Chłopaki? Masz na myśli...​
-Tak, One Direction. - ​Taaak, jeszcze tego mi brakowało, ​pomyślała Av.​
-Wiesz, nie mam ochoty... Idź sama.​
-Av, jest piątek! Musisz się trochę rozerwać! - No cóż.. Maya miała rację. ​
-Bardzo chętnie bym się rozerwała.. Tylko wiesz, nie w tym towarzystwie.. Nie to, że ich nie lubię. Po prostu... Yh. Muszę ich unikać, przez jakiś czas..​
-Jak chcesz! Chciałam dobrze.- Powiedziała Maya, po czym się rozłączyła.​
Avery usiadła na łóżku i położyła laptopa na kolanach. Weszła na facebooka. Oczywiście wszyscy z jej szkoły ekscytowali się nowymi kolegami, więc wyłączyła przeglądarkę i odłożyła laptopa na szafkę obok łóżka. Po chwili jej telefon znowu zadzwonił.​
-Co znowu? - powiedziała zrezygnowana.​
-Znowu? Byłem przekonany, że nie rozmawialiśmy jeszcze przez telefon... - Powiedział Louis. Zaraz, moment. ​
-LOUIS? Skąd masz mój numer?- Krzyknęła Av do słuchawki.​
-Maya mi dała. - No tak, mogła się tego spodziewać.. ​Już ja się z nią policzę! ​
-​No więc.. skoro tak.. W jakim celu dzwonisz?​
-Chciałem Cię zaprosić...​
-Powiedziałam przecież Mayi, że nie mam ochoty na imprezę..​
-Wiem. Nie zapraszam Cię na imprezę. - ​Nie? A taki imprezowy chłopak się z niego wydawał! ​- Pomyślałem, że może byśmy gdzieś jutro wyszli.. Nie jako randka oczywiście.. Po prostu, jak kolega z koleżanką. Co Ty na to?​
-Wiesz, w zasadzie.. Bardzo chętnie. ​
-Serio? Wow, super! To znaczy, bardzo się cieszę. O której mogę po Ciebie przyjść?-Spytał Lou. Po jego głosie można było poznać, że jest zadowolony.​
-Myślę, że o drugiej będzie idealnie.​
-Super. To do jutra.- Rozłączył się. ​
Boże, w co ja się pakuję! Przecież miałam ich unikać. Głupia, głupia Av,​skarciła sama siebie w myślach. ​Ale w końcu to tylko koleżeńskie spotkanie. Nie randka. A Louis to tylko kolega. Był, jest i będzie TYLKO kolegą.​…​
Następnego dnia Avery obudziła się o 12. Nie poszła zbyt późno spać, więc gdy spojrzała na zegarek trochę się zdziwiła. Nie było czasu, aby się wylegiwać, bo przecież umówiła się z Lou na drugą. Wygramoliła się więc opornie z łóżka i zeszła do kuchni. Tak jak się spodziewała, nikogo nie było w domu. Wyjęła więc z szafki miskę, łyżkę, płatki, mleko z lodówki i postawiła wszystko na stole. Podgrzała mleko i wlała je do miseczki, po czym wsypała płatki i zaczęła jeść. Kiedy skończyła posiłek, włożyła naczynia do zmywarki i napiła się soku pomarańczowego. Potem poszła na górę do swojej łazienki. Myła włosy wieczorem, więc nie musiała robić tego teraz, przez co zyskała na czasie. Umyła więc tylko zęby i twarz, po czym uczesała włosy, nałożyła podkład na twarz i umalowała rzęsy tuszem. Usta pociągnęła tylko delikatnie błyszczykiem. Nie chciała wyglądać, jakby się specjalnie 'odstawiała' , bo przecież to tylko spotkanie. Kiedy wstała rano, zauważyła, że było dość ciepło, postanowiła więc założyć sukienkę w kwiatki i baleriny. Kiedy skończyła się szykować, było dopiero dziesięć po pierwszej. Poszła na dół do salonu i włączyła TV. Na żadnym kanale nie leciało nic, co ją zainteresowało, włączyła więc Animal Planet. Oglądała jakiś program o surykatkach, (które, swoją drogą, bardzo ją urzekły) kiedy usłyszała dzwonek do drzwi. Kiedy je otworzyła, zobaczyła, tak jak się spodziewała, Louisa.​
-Cześć. Wejdź, ja pójdę tylko na górę po torbę. - Pobiegła szybko do swojego pokoju i już po 2 minutach była z powrotem na dole. Zostawiła rodzicom kartkę na stole, żeby się nie martwili i zdjęła klucze z haczyka. - Możemy już iść. - Powiedziała do Lou po czym wyszli z domu.​
-Ślicznie wyglądasz. - Usłyszała głos Louisa, kiedy zamykała drzwi.​
-Dziękuję. No, to dokąd idziemy?-Spytała go i schowała klucze do torebki.​
-Mogę zaprosić Cię na kawę. I ciastko, jeśli chcesz. Musisz tylko pokazać mi jakieś ciekawe miejsce. ​
-Jasne. Chodź. - Pociągnęła go za rękę. Kiedy go dotknęła, przeszedł przez nią.. jakby dreszcz. Było to całkiem przyjemne, ale przecież ich stosunki miały być czysto koleżeńskie, więc zignorowała to. -Więc, jak podoba Ci się Londyn?​
-Byłem już tu parę razy, ale wcześniej odwiedzałem to miasto tylko kiedy graliśmy koncerty. Nigdy go nie zwiedzałem.​
-Serio? W takim razie, kawa poczeka! Pokażę Ci Londyn.​
-Skoro tak.. Zgoda. - Louis uśmiechnął się szeroko. ​
Ponieważ od domu Avery do centrum było całkiem daleko, a chociaż pogoda była piękna, nie chciało im się iść. Wsiedli więc w autobus i wysiedli koło Harrodsa.​
-Chcesz zobaczyć Muzeum Historii Naturalnej? Czy Katedrę Westminsterską? ​
-Gdziekolwiek mnie zabierzesz, będzie super. - Czy on z nią flirtował? No nie, przecież sam powiedział! Zwykłe spotkanie, jak kolega z koleżanką. ​Sławny kolega ze zwyczajną koleżanką​, dodała w myślach.​
-Nie przesadzaj. Dobra, idziemy do Muzeum. Jesteś pewien, że nie spotkamy Twoich, znaczy.. waszych fanów? - Spytała Av.​
-Tak. Kiedy ogłosiliśmy, że chcemy spróbować żyć jak normalni ludzie, to wszystko trochę ucichło. Ludzie nie rzucają się na nas, kiedy idziemy ulicą. To bardzo fajne tak odetchnąć przez chwilę od sławy. Ma swoje dobre, ale i złe strony. Wcale nie jest tak różowo, jak się wszystkim wydaje. Być sławnym to także bardzo ciężka praca. - powiedział Louis i westchnął.​
-Wyobrażam sobie.. Cały czas w drodze, bez rodziny..​
-Strasznie za nimi tęskniłem. Na szczęście mam chłopaków. Oni czują to samo co ja i dzięki temu jest mi trochę łatwiej. Nie wyobrażam sobie życia bez nich.​
-Tak, to dobrze, że ich masz.​
Przez pozostałą część drogi nie odzywali się do siebie. Kiedy weszli do muzeum, to Avery zaczęła rozmowę.​
-Dawno tu nie byłam. W zasadzie... Ostatni raz byłam tu kiedy miałam 10 lat. Tata często tu ze mną przychodził. Ale to było kiedy jego firma nie rozwijała się tak dobrze. Może nie byliśmy bogaci, ale mieliśmy siebie nawzajem. Pieniądze nie były najważniejsze. Nie to, co teraz. Rodziców w zasadzie nie ma w domu, a ja całymi dniami siedzę sama. Nie mam się nawet do kogo odezwać.. - Nie wiedziała, czemu wyznaje Louisowi to wszystko, tylko o tym wiedziała.. Ale czuła z nim się swobodnie. Uznała, że skoro on jej się zwierzył z tego, co czuł, to ona też może. ​
-Przykro mi. - Słychać było smutek i przejęcie w jego głosie.​
-Tak, mi też. Dlatego postanowiłam, że jeśli będę miała dzieci, to one będą dla mnie najważniejsze. Wiem, że tata bardzo mnie kocha.. Ale gdyby chociaż w weekendy był w domu.. Może nie czułabym się samotna. ​
-Spróbuj z nim pogadać. Może to coś pomoże.- Poradził jej Louis.​
-Myślisz, że nie próbowałam? Wiele razy. Ale on ciągle jest zajęty. Albo jest w swoim gabinecie, albo w firmie.. Na mnie już mu nie starcza czasu. Widzę, że jest zmęczony. Nie dziwię mu się, pracuje w zasadzie dwadzieścia cztery godziny na dobę. Przydałby mu się odpoczynek.​
-Pewnie tak. Mimo tego spróbuj. Może przy śniadaniu? ​
-Masz rację. Tak zrobię. Najlepiej jutro. Dzięki Lou.-Przytuliła się do niego. Nagle zapomniała o tym wszystkim, potrzebowała kogoś, kto ją wysłucha. Akurat tym kimś był Louis. ​
-Nie ma sprawy, Av. Pamiętaj, możesz na mnie liczyć.​
-Ty na mnie też.-Uśmiechnęła się szeroko. ​
Podczas zwiedzania muzeum rozmawiali jeszcze na wiele tematów. Louis opowiedział jej o swoich siostrach, a Avery opowiadała mu swoje przygody z dzieciństwa. Kiedy wyszli z muzeum, zaczął padać deszcz.​
-No nie, a myślałam, że chociaż dzisiaj nie będzie padać. Musimy się gdzieś schować. Tu niedaleko jest taka przytulna kawiarenka. Szybko, nie chcę zmoknąć!- Pociągnęła go za rękę, a przez jej ciało ponownie przeszedł dreszcz. ​
-Okej, ale tak jak się umawialiśmy, ja stawiam.​
Chociaż biegli bardzo szybko, kiedy weszli do kawiarenki, byli przemoczeni. Usiedli przy stoliku i po chwili przyszła kelnerka.​
-Czy mogę przyjąć zamówienie?​
-Tak, ja poproszę latte i ciastko czekoladowe. A Ty?- Spytał Louis i spojrzał na Avery spod karty.​
-Latte i tartę cytrynową.​
-Za chwilkę przyniosę. ​
Kiedy kelnerka odeszła, to Louis zaczął rozmowę. ​
-Co sobie pomyślałaś, kiedy dowiedziałaś się, że będziemy chodzić do twojej szkoły?​
-Szczerze?- spytała Av Louisa. Nie zamierzała co prawda kłamać, ale chciała się upewnić, czy jest przygotowany na prawdziwą i być może brutalną odpowiedź. ​
-Szczerze.​
-Myślałam, że jesteście jak wszyscy inni sławni ludzie. No wiesz, że sodówka wam uderzyła do głowy.​
-No i co, nadal tak sądzisz?​
-Nie wiem, jak reszta chłopaków, ale jeśli chodzi o ciebie.. Myliłam się. ​
-Trudno było uchronić się przed tym wszystkim. Ale kiedy stawaliśmy się coraz bardziej sławni, przyrzekłem sobie i moim bliskim, że nigdy się stanę się jak wszystkie gwiazdy. Rozkapryszony, podły.. Cieszę się, że udało mi się dotrzymać słowa. ​
-Mi też. W przeciwnym razie, bądź pewien, że nie siedział byś tu ze mną.- Powiedziała Avery i roześmiała się wesoło.​
-Słodko się śmiejesz.- Poczuła, jak się rumieni, więc spojrzała się w dół. To był chłopak, zwyczajny. Teraz już to wiedziała. ​
-Przepraszam cię Louis.. Od początku byłam do was wrogo nastawiona. Nie powinnam była tak robić, zachowałam się głupio i niedojrzale. Nie można oceniać kogoś na podstawie tego, co czyta się o nim w gazetach lub w internecie. ​
-Nie przepraszaj.. Powiedz mi tylko, czemu cały czas od spotkania na stołówce nas unikałaś?​
-Tak myślałam, że o to spytasz.. To dlatego, że Cię lubię.. naprawdę. Wiedziałam o tym od początku i nie chciałam do siebie dopuścić tej myśli. Ale to wszystko przez to, co o was czytałam. O Tobie. Że jesteś podrywaczem, że bajerujesz dziewczyny, że dajesz im nadzieję a potem zostawiasz. Nie wiedziałam, jaki jesteś.​
-Ja też Cię lubię, Av. Od początku. Właśnie dlatego, że nie byłaś taka jak inne. Av, byłaś chyba jedyną dziewczyną w szkole, która za nami nie latała! Jesteś wyjątkowa. Dziękuję Bogu, że Cię spotkałem. ​
-Przysięgnij mi coś. Że naprawdę jesteś taki i że nie mówisz tego wszystkiego dlatego, że chcesz mnie zbajerować. A jeśli tak jest, to od razu możesz wyjść.​
-Przysięgam Ci, Avery. A jeśli mi nie wierzysz, spytaj chłopaków.​
-Okej, wierzę Ci. ​
Nawet nie zauważyli, kiedy kelnerka przyniosła ich zamówienie. Wypili swoje kawy i zjedli ciastka.​
-Myślisz, że to będzie nasze miejsce?- Zapytał Louis, kiedy wyszli z kawiarni.​
-Mam nadzieję. - Odpowiedziała mu Av. Była szczęśliwa, że nie musi ukrywać już tego, co czuje. Była pewna, że Lou nie jest taki, jak myślała i że jest godny jej zaufania. - Wracamy już?​
-Tak, nie chciałbym aby Twoi rodzice pomyśleli sobie, że ktoś cię porwał. - Roześmiał się.​
-Daj spokój.. Pewnie nie ma ich nawet w domu. A nawet jeśli, to zostawiłam im kartkę. Której pewnie nawet nie przeczytali, bo są zbyt zajęci aby się mną przejmować.- Ponieważ miała na sobie tylko sukienkę i cieniutki sweterek, który był jeszcze trochę mokry od deszczu, zrobiło jej się chłodno i zaczęła się trochę trząść.​
-Zimno Ci? - Spytał Louis.​
-Troszeczkę.- Zdjął z siebie szarą bluzę i zarzucił jej na ramiona. - Dzięki. Od razu lepiej. ​
Chociaż Avery chciała pojechać autobusem, Louis nalegał, aby się przeszli. Tak swobodnie im się rozmawiało, że nawet nie zauważyli, kiedy znaleźli się pod domem Avery. ​
-Louis, gdzie wy właściwie mieszkacie? ​
-Ykhm. Dwa domy dalej.​
-Serio? To cudownie! Wpadnę do was. Mam nadzieję, że mnie wpuścicie po tym jak byłam dla was niemiła.​
-Daj spokój.. Mówiłem Ci już. Nic się nie stało. ​
-Proszę, przeproś chłopaków. Albo nie, sama jutro to zrobię. Ale nie mów im tego, co powiedziałam tobie..​
-Spokojnie, buzia na kłódkę.- Roześmiał się wesoło Lou. -Dziękuję za cudowny dzień.- Powiedział z uśmiechem na ustach.​
-Nie ma sprawy. Świetnie się bawiłam. Mam nadzieję, że niebawem to powtórzymy. ​
-Ja również. ​
Podszedł bliżej niej i przyciągnął ją do siebie. Nawet nie zauważyła kiedy ją pocałował. Nagle poczuła się dziwnie, jakby milion motyli latało jej w żołądku. Jego usta były tak miękkie i delikatne. Czuła się dziwnie bezpieczna, jak mała dziewczynka. Wiedziała, że nic nie może poradzić na to, co czuje do Louisa. Była bezradna. ​
-Dobranoc, Av. Słodkich snów. ​
-Dobranoc Louis. - Odwróciła się i poszła w stronę drzwi domu, ale kiedy odwróciła się, zauważyła, że Lou cały czas stoi w miejscu i na nią patrzy. Pomachała mu i weszła do domu. Oparła się o drzwi i odetchnęła. Wbiegła po schodach na górę, a gdy weszła do pokoju od razu rzuciła się na łóżko. ​Niewyobrażalne. Zakochałam się w Louisie Tomlinsonie. ​
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
No więc rozdział jest XD Jak wrażenia? Podoba się? XD

Rozdział 1 "On nie może Ci się podobać!"

          Był słoneczny, kwietniowy poranek. Avery usłyszała głośny dźwięk budzika i nakryła głowę kołdrą. Był poniedziałek, co oznaczało powrót do szkoły po weekendzie. Niestety nawet pod kołdrą dało się słyszeć denerwującą melodię budzika. Avery leniwie wyciągnęła rękę spod kołdry i wyłączyła budzik. Po chwili usiadła na wielkim łóżku i przeciągnęła się. Wsadziła stopy w puszyste, jasnofioletowe kapcie, które stały obok łóżka i włożyła na siebie miękki, biały szlafrok. Następnie wstała z łóżka i poszła do łazienki. Związała swoje długie, ciemne włosy gumką i weszła pod prysznic. Kiedy dokładnie wymyła całe ciało, owinęła się ręcznikiem i wyszła. Rozpuściła włosy i dokładnie je rozczesała, po czym umyła zęby. Nałożyła trochę podkładu na twarz i umalowała rzęsy czarnym, pogrubiającym tuszem. Zrobiła jeszcze na górnej powiece kreskę eyelinerem i nałożyła na usta różową szminkę i stwierdziła, że w końcu wygląda względnie dobrze. Wyszła z łazienki i otworzyła wielką, białą szafę stając przed takim samym dylematem, jak każda z dziewcząt. Po długich namyślaniach i zmianach zdecydowała się włożyć koszulkę z flagą Wielkiej Brytanii, czarne, obcisłe rurki, czarną skórzaną ramoneskę i trochę zniszczone czerwone conversy. Tak ubrana zeszła na dół, gdzie mama parzyła kawę, a tata czytał gazetę. Jej tata był prezesem dużej firmy, więc na telewizorze jak zwykle włączony był kanał BBC. W sumie jej to nie przeszkadzało, bo miała w pokoju własną plazmę i zawsze mogła pooglądać Fashion TV albo MTV. Usiadła na wysokim krześle a mama podsunęła jej talerz z jajkami na bekonie i szklankę soku pomarańczowego.

- Smacznego. - Powiedziała mama i posłała Avery serdeczny uśmiech.

- Dziękuję. Tato, pamiętasz że dzisiaj mam taniec i musisz po mnie przyjechać później?

- Taaak, jasne. Ale zadzwoń później i jeszcze mi przypomnij. Jeśli nie będzie mnie w biurze..

- Wiem, wiem. Powiedzieć Marie że dzwoniłam i żebyś oddzwonił. Dzięki tato.

Avery wstała od stołu i pocałowała ojca w policzek, po czym pobiegła na górę. Spakowała wszystko co było jej potrzebne do szkoły i wyszła z pokoju. Wróciła się jeszcze raz do pokoju, wzięła z biurka telefon i słuchawki i ponownie zeszła na dół.

- Możemy jechać! - krzyknęła z przedpokoju.

Po chwili przyszedł jej tata i wyszli z domu. Avery wsiadła do czarnego BMW na siedzenie obok kierowcy i opuściła na oczy przeciwsłoneczne raybany, które wygrzebała z torby. Droga do szkoły zajęła jakieś 15 minut. Gdy tata zaparkował pod szkołą, przypomniała mu jeszcze raz o dzisiejszych zajęciach, po czym otworzyła drzwi i wysiadła z auta. Mniej więcej 10 sekund po tym podbiegła do niej jej przyjaciółka, Maya.

- Słyszałaś, Av? - Tylko Maya się tak do niej zwracała, i chociaż wolała pełną wersję swojego imienia, jakoś nie przeszkadzało jej, gdy M. tak mówiła.

- O czym niby miałabym słyszeć?

- Wiesz kto będzie chodził do naszej szkoły? ONE DIRECTION! - Maya podskoczyła i klasnęła radośnie w ręce.

- Kto?- Avery spojrzała na przyjaciółkę jakby była z innego świata.

- Eh, Avery. Jak zwykle w innym świecie. No ten zespół, który pokonał Adele.

- Ahaaaa. Ci przesłodzeni chłopcy? Coś o nich słyszałam. - Tak naprawdę to Avery słyszała o nich całkiem dużo i nawet kiedyś stwierdziła, że są całkiem nieźli, ale nigdy nikomu tego nie powiedziała.

- Przesłodzeni? Oni są cudowni. No ale nic, o gustach się nie dyskutuje.

- Właśnie. No, to kiedy mają zacząć chodzić do naszej cudownej szkoły?

- Dzisiaj! Z tego, co słyszałam to niedługo powinni tu być.

W tym samym momencie pod szkołę przyjechała czarna limuzyna, a z niej zaczęło wysiadać pięciu wspaniałych. Avery nigdy nie rozumiała fenomenu boysbandów. Nagle usłyszała krzyki dziewcząt z jej szkoły. Ewakuację czas zacząć, pomyślała i pociągnęła Mayę za rękę. Pchała się coraz bardziej i bardziej, a kiedy w końcu udało jej się uwolnić z tłumu odetchnęła z ulgą.

- Matko, co za dzicz... - Powiedziała sama do siebie, gdy spojrzała na tłum, jaki zebrał się naokoło samochodu.

Po chwili zauważyła, że Maya ją opuściła i poszła powitać nowych kolegów, więc obróciła się i ruszyła w stronę budynku. Pierwszą lekcją miała być matematyka. Avery nie przepadała za tym przedmiotem, ale wolała uczyć się matematyki, niż latać za nowymi kolegami, więc gdy wyjęła książki z szafki nawet nie przyszło jej na myśl aby poszukać przyjaciółki i poszła do klasy. Sama mnie znajdzie, pomyślała Av siadając do ławki. Niedługo po tym zaczęła się lekcja. Do klasy weszła ich nauczycielka, a za nią wbiegła zdyszana Maya. Zajęła miejsce obok Avery.

-Gdzie uciekłaś? Mogłaś na mnie poczekać! - szepnęła zdenerwowana Maya.

-Wiesz, jakoś mnie nie kręci latanie za jakimiś gwiazdkami popu. - odparła Av i otworzyła książkę na dzisiejszym temacie.

Widać Maya dała sobie spokój, bo nie odzywała się dopóki nie zadzwonił dzwonek. Ich szafki były koło siebie, więc każdą przerwę spędzały razem.

-No więc, na którym roku są?* - spytała Avery przyjaciółkę.

-Na tym samym co my.- odpowiedziała Maya, wyraźnie zachwycona tą sytuacją.

-To czemu nie było ich na matmie? Myślą, że jak są sławni to mogą sobie opuszczać lekcje?

-Mieli coś do załatwienia u dyrektora. Wiesz, Av, oni nie są tacy jak wszyscy myślą. Są bardzo mili.

-Mili, mówisz? Nie sądzę. Maya, to są gwiazdy. Jak chcą być akurat mili, to są. Zawsze może im coś strzelić do głowy i staną się wredni.

-Jak zwykle snujesz jakieś domysły. Kiedyś się przekonasz, że nie są tacy źli.

-Pożyjemy, zobaczymy. - powiedziała Av i weszła do klasy.

Następną lekcją miał być angielski. Przedmiot ten nie należał do ulubionych Avery, ale jakoś mogła go przeboleć. Jak na każdej lekcji, na tej także siedziała z Mayą. Krótko przed dzwonkiem na lekcję do sali weszli oni. One Direction. Weszli sobie tak po prostu, jak zwykli ludzie. Dziwne, pomyślała Av. Spodziewała się czegoś więcej, werbli, ciszy, oklasków. Postanowiła jednak nie zaprzątać sobie tym głowy i wypakowała książki z torby. Spojrzała na Mayę, która machała do chłopaków. Pokręciła głową i weszła na twittera. Napisała szybko 'Lekcja angielskiego z 5 cudami świata, taaak, lubię to. *sarkazm* ' i wsadziła iPhone do torebki. Na lekcji nie działo się nic szczególnego. Nowi koledzy siedzieli sobie z tyłu, a pani oczywiście całą lekcję mówiła o czymś, o czym cała klasa nie miała pojęcia. Nie była najmłodsza, pewnie nawet nie wiedziała kto to One Direction, więc Avery podejrzewała, że na jej lekcji będą traktowani tak jak inni. Do końca lekcji siedziała i rysowała na końcu zeszytu. Na przerwie zadzwoniła do ojca, by mu przypomnieć o zajęciach. Następne lekcje, czyli historia, francuski i sztuka minęły dość normalnie. Potem nadeszła przerwa na lunch. Avery i Maya poszły na stołówkę, zajęły 'ich' stolik, wyjęły kanapki z toreb i zaczęły jeść. Stolik, przy którym zwykle siedziały miał jeszcze 6 wolnych miejsc. Najwyraźniej zauważyli to nowi koledzy, którzy po chwili przysiedli się do dziewczyn.

-Cześć, możemy się dosiąść?- powiedział jeden z nich, blondyn, z tego co wiedziała Avery, miał na imię Niall.

-Jasne! Będzie nam bardzo miło, prawda, Av?- odpowiedziała Maya i spojrzała na przyjaciółkę wymownie.

-Pewnie.- Mrukneła pod nosem Avery.

-Jestem Niall, a to są Liam, Zayn, Louis i Harry.- przedstawił ich blondyn, a jego koledzy pomachali do nich.

-Miło nam was poznać, to jest Avery, a ja jestem Maya. Ale już się poznaliśmy.

-Rozmawialiśmy wcześniej, nieprawdaż?- powiedział Liam.

-Tak, tak. No więc, jak wam się podoba nasza szkoła?

-Jest, no cóż, dość zwyczajna.- powiedział kolejnu, Louis. No to nam gwiazdka nie zabłysnęła!

-Ale to nie znaczy, że nam to przeszkadza! Właśnie o to nam chodziło. Żeby pożyć jak normalni ludzie.- wytłumaczył zaraz Liam.

-No widzisz, Av, nie są tacy straszni!- powiedziała Maya do Avery uśmiechając się szeroko.

-A czemu mielibyśmy być?- Spytał najmłodszy z członków zespołu, Harry. Avery musiała przyznać, że był słodki. Może rzeczywiście nie są tacy źli, na jakich wyglądają?, pomyślała Avery.

-Wiesz, Harry, moja przyjaciółka nie jest waszą największą fanką.- powiedziała Maya i zaśmiała się cicho.

-Myślę, że jakoś się dogadamy.- Avery puściła Mayi oczko, a przyjaciółka uśmiechnęła się szeroko.

Całą przerwę Avery przegadała z Louisem. Maya miała rację, oni wcale nie są tacy źli. Lou był bardzo zabawny, nie dało się nie śmiać z tego, co mówił. Okazało się, że ma dziwne zamiłowanie do dziewczyn, które lubią marchewki. O matko, czy on Ci się zaczyna podobać? O nie, Avery, wybij to sobie z głowy. On nie może Ci się podobać. Avery usłyszała dziwny głos w swojej głowie. Nie wiedziała co to, ale miało rację. Jakkolwiek śmieszny i zabawny by nie był, na miłość boską, On nie może się jej podobać!

-------------------

Tak, główna postać ma imię z książki "Plotkara: Wejście Carlsów" a jej przyjaciółka z "Pretty Little Liars" :D

Nie wiem, czemu ten rozdział wyszedł taki krótki, ma 10 stron pisanych ręcznie, więc nie wiem what's going on ;o

Nie ma prologu, bo nie chce mi się wymyślać. ;)

Dobranoc. xxx

*w UK nie ma klas, uczniowie zostają przydzielani do poszczególnych roków, tzn. np. Year 8. nie są to typowe klasy, po prostu cały rocznik jest razem i każdy ma inny plan lekcji.

EDIT : Dodałam jeszcze drugą część, bo naszła mnie wena, a nie pasowało mi to, co napisałam na 2 rozdział :D