Rozdział 1 "On nie może Ci się podobać!"

          Był słoneczny, kwietniowy poranek. Avery usłyszała głośny dźwięk budzika i nakryła głowę kołdrą. Był poniedziałek, co oznaczało powrót do szkoły po weekendzie. Niestety nawet pod kołdrą dało się słyszeć denerwującą melodię budzika. Avery leniwie wyciągnęła rękę spod kołdry i wyłączyła budzik. Po chwili usiadła na wielkim łóżku i przeciągnęła się. Wsadziła stopy w puszyste, jasnofioletowe kapcie, które stały obok łóżka i włożyła na siebie miękki, biały szlafrok. Następnie wstała z łóżka i poszła do łazienki. Związała swoje długie, ciemne włosy gumką i weszła pod prysznic. Kiedy dokładnie wymyła całe ciało, owinęła się ręcznikiem i wyszła. Rozpuściła włosy i dokładnie je rozczesała, po czym umyła zęby. Nałożyła trochę podkładu na twarz i umalowała rzęsy czarnym, pogrubiającym tuszem. Zrobiła jeszcze na górnej powiece kreskę eyelinerem i nałożyła na usta różową szminkę i stwierdziła, że w końcu wygląda względnie dobrze. Wyszła z łazienki i otworzyła wielką, białą szafę stając przed takim samym dylematem, jak każda z dziewcząt. Po długich namyślaniach i zmianach zdecydowała się włożyć koszulkę z flagą Wielkiej Brytanii, czarne, obcisłe rurki, czarną skórzaną ramoneskę i trochę zniszczone czerwone conversy. Tak ubrana zeszła na dół, gdzie mama parzyła kawę, a tata czytał gazetę. Jej tata był prezesem dużej firmy, więc na telewizorze jak zwykle włączony był kanał BBC. W sumie jej to nie przeszkadzało, bo miała w pokoju własną plazmę i zawsze mogła pooglądać Fashion TV albo MTV. Usiadła na wysokim krześle a mama podsunęła jej talerz z jajkami na bekonie i szklankę soku pomarańczowego.

- Smacznego. - Powiedziała mama i posłała Avery serdeczny uśmiech.

- Dziękuję. Tato, pamiętasz że dzisiaj mam taniec i musisz po mnie przyjechać później?

- Taaak, jasne. Ale zadzwoń później i jeszcze mi przypomnij. Jeśli nie będzie mnie w biurze..

- Wiem, wiem. Powiedzieć Marie że dzwoniłam i żebyś oddzwonił. Dzięki tato.

Avery wstała od stołu i pocałowała ojca w policzek, po czym pobiegła na górę. Spakowała wszystko co było jej potrzebne do szkoły i wyszła z pokoju. Wróciła się jeszcze raz do pokoju, wzięła z biurka telefon i słuchawki i ponownie zeszła na dół.

- Możemy jechać! - krzyknęła z przedpokoju.

Po chwili przyszedł jej tata i wyszli z domu. Avery wsiadła do czarnego BMW na siedzenie obok kierowcy i opuściła na oczy przeciwsłoneczne raybany, które wygrzebała z torby. Droga do szkoły zajęła jakieś 15 minut. Gdy tata zaparkował pod szkołą, przypomniała mu jeszcze raz o dzisiejszych zajęciach, po czym otworzyła drzwi i wysiadła z auta. Mniej więcej 10 sekund po tym podbiegła do niej jej przyjaciółka, Maya.

- Słyszałaś, Av? - Tylko Maya się tak do niej zwracała, i chociaż wolała pełną wersję swojego imienia, jakoś nie przeszkadzało jej, gdy M. tak mówiła.

- O czym niby miałabym słyszeć?

- Wiesz kto będzie chodził do naszej szkoły? ONE DIRECTION! - Maya podskoczyła i klasnęła radośnie w ręce.

- Kto?- Avery spojrzała na przyjaciółkę jakby była z innego świata.

- Eh, Avery. Jak zwykle w innym świecie. No ten zespół, który pokonał Adele.

- Ahaaaa. Ci przesłodzeni chłopcy? Coś o nich słyszałam. - Tak naprawdę to Avery słyszała o nich całkiem dużo i nawet kiedyś stwierdziła, że są całkiem nieźli, ale nigdy nikomu tego nie powiedziała.

- Przesłodzeni? Oni są cudowni. No ale nic, o gustach się nie dyskutuje.

- Właśnie. No, to kiedy mają zacząć chodzić do naszej cudownej szkoły?

- Dzisiaj! Z tego, co słyszałam to niedługo powinni tu być.

W tym samym momencie pod szkołę przyjechała czarna limuzyna, a z niej zaczęło wysiadać pięciu wspaniałych. Avery nigdy nie rozumiała fenomenu boysbandów. Nagle usłyszała krzyki dziewcząt z jej szkoły. Ewakuację czas zacząć, pomyślała i pociągnęła Mayę za rękę. Pchała się coraz bardziej i bardziej, a kiedy w końcu udało jej się uwolnić z tłumu odetchnęła z ulgą.

- Matko, co za dzicz... - Powiedziała sama do siebie, gdy spojrzała na tłum, jaki zebrał się naokoło samochodu.

Po chwili zauważyła, że Maya ją opuściła i poszła powitać nowych kolegów, więc obróciła się i ruszyła w stronę budynku. Pierwszą lekcją miała być matematyka. Avery nie przepadała za tym przedmiotem, ale wolała uczyć się matematyki, niż latać za nowymi kolegami, więc gdy wyjęła książki z szafki nawet nie przyszło jej na myśl aby poszukać przyjaciółki i poszła do klasy. Sama mnie znajdzie, pomyślała Av siadając do ławki. Niedługo po tym zaczęła się lekcja. Do klasy weszła ich nauczycielka, a za nią wbiegła zdyszana Maya. Zajęła miejsce obok Avery.

-Gdzie uciekłaś? Mogłaś na mnie poczekać! - szepnęła zdenerwowana Maya.

-Wiesz, jakoś mnie nie kręci latanie za jakimiś gwiazdkami popu. - odparła Av i otworzyła książkę na dzisiejszym temacie.

Widać Maya dała sobie spokój, bo nie odzywała się dopóki nie zadzwonił dzwonek. Ich szafki były koło siebie, więc każdą przerwę spędzały razem.

-No więc, na którym roku są?* - spytała Avery przyjaciółkę.

-Na tym samym co my.- odpowiedziała Maya, wyraźnie zachwycona tą sytuacją.

-To czemu nie było ich na matmie? Myślą, że jak są sławni to mogą sobie opuszczać lekcje?

-Mieli coś do załatwienia u dyrektora. Wiesz, Av, oni nie są tacy jak wszyscy myślą. Są bardzo mili.

-Mili, mówisz? Nie sądzę. Maya, to są gwiazdy. Jak chcą być akurat mili, to są. Zawsze może im coś strzelić do głowy i staną się wredni.

-Jak zwykle snujesz jakieś domysły. Kiedyś się przekonasz, że nie są tacy źli.

-Pożyjemy, zobaczymy. - powiedziała Av i weszła do klasy.

Następną lekcją miał być angielski. Przedmiot ten nie należał do ulubionych Avery, ale jakoś mogła go przeboleć. Jak na każdej lekcji, na tej także siedziała z Mayą. Krótko przed dzwonkiem na lekcję do sali weszli oni. One Direction. Weszli sobie tak po prostu, jak zwykli ludzie. Dziwne, pomyślała Av. Spodziewała się czegoś więcej, werbli, ciszy, oklasków. Postanowiła jednak nie zaprzątać sobie tym głowy i wypakowała książki z torby. Spojrzała na Mayę, która machała do chłopaków. Pokręciła głową i weszła na twittera. Napisała szybko 'Lekcja angielskiego z 5 cudami świata, taaak, lubię to. *sarkazm* ' i wsadziła iPhone do torebki. Na lekcji nie działo się nic szczególnego. Nowi koledzy siedzieli sobie z tyłu, a pani oczywiście całą lekcję mówiła o czymś, o czym cała klasa nie miała pojęcia. Nie była najmłodsza, pewnie nawet nie wiedziała kto to One Direction, więc Avery podejrzewała, że na jej lekcji będą traktowani tak jak inni. Do końca lekcji siedziała i rysowała na końcu zeszytu. Na przerwie zadzwoniła do ojca, by mu przypomnieć o zajęciach. Następne lekcje, czyli historia, francuski i sztuka minęły dość normalnie. Potem nadeszła przerwa na lunch. Avery i Maya poszły na stołówkę, zajęły 'ich' stolik, wyjęły kanapki z toreb i zaczęły jeść. Stolik, przy którym zwykle siedziały miał jeszcze 6 wolnych miejsc. Najwyraźniej zauważyli to nowi koledzy, którzy po chwili przysiedli się do dziewczyn.

-Cześć, możemy się dosiąść?- powiedział jeden z nich, blondyn, z tego co wiedziała Avery, miał na imię Niall.

-Jasne! Będzie nam bardzo miło, prawda, Av?- odpowiedziała Maya i spojrzała na przyjaciółkę wymownie.

-Pewnie.- Mrukneła pod nosem Avery.

-Jestem Niall, a to są Liam, Zayn, Louis i Harry.- przedstawił ich blondyn, a jego koledzy pomachali do nich.

-Miło nam was poznać, to jest Avery, a ja jestem Maya. Ale już się poznaliśmy.

-Rozmawialiśmy wcześniej, nieprawdaż?- powiedział Liam.

-Tak, tak. No więc, jak wam się podoba nasza szkoła?

-Jest, no cóż, dość zwyczajna.- powiedział kolejnu, Louis. No to nam gwiazdka nie zabłysnęła!

-Ale to nie znaczy, że nam to przeszkadza! Właśnie o to nam chodziło. Żeby pożyć jak normalni ludzie.- wytłumaczył zaraz Liam.

-No widzisz, Av, nie są tacy straszni!- powiedziała Maya do Avery uśmiechając się szeroko.

-A czemu mielibyśmy być?- Spytał najmłodszy z członków zespołu, Harry. Avery musiała przyznać, że był słodki. Może rzeczywiście nie są tacy źli, na jakich wyglądają?, pomyślała Avery.

-Wiesz, Harry, moja przyjaciółka nie jest waszą największą fanką.- powiedziała Maya i zaśmiała się cicho.

-Myślę, że jakoś się dogadamy.- Avery puściła Mayi oczko, a przyjaciółka uśmiechnęła się szeroko.

Całą przerwę Avery przegadała z Louisem. Maya miała rację, oni wcale nie są tacy źli. Lou był bardzo zabawny, nie dało się nie śmiać z tego, co mówił. Okazało się, że ma dziwne zamiłowanie do dziewczyn, które lubią marchewki. O matko, czy on Ci się zaczyna podobać? O nie, Avery, wybij to sobie z głowy. On nie może Ci się podobać. Avery usłyszała dziwny głos w swojej głowie. Nie wiedziała co to, ale miało rację. Jakkolwiek śmieszny i zabawny by nie był, na miłość boską, On nie może się jej podobać!

-------------------

Tak, główna postać ma imię z książki "Plotkara: Wejście Carlsów" a jej przyjaciółka z "Pretty Little Liars" :D

Nie wiem, czemu ten rozdział wyszedł taki krótki, ma 10 stron pisanych ręcznie, więc nie wiem what's going on ;o

Nie ma prologu, bo nie chce mi się wymyślać. ;)

Dobranoc. xxx

*w UK nie ma klas, uczniowie zostają przydzielani do poszczególnych roków, tzn. np. Year 8. nie są to typowe klasy, po prostu cały rocznik jest razem i każdy ma inny plan lekcji.

EDIT : Dodałam jeszcze drugą część, bo naszła mnie wena, a nie pasowało mi to, co napisałam na 2 rozdział :D