Rozdział 2

Avery nie była osobą, która potrafiła myśleć o jednej rzeczy przez dłuższy czas, ale myśl o Lou nie dawała jej spokoju. Był taki.. beztroski. Zupełnie inny od wszystkich chłopaków, których poznała do tej pory. Postanowiła jednak nie dawać po sobie nic poznać i dalej zachowywać się neutralnie. Nie ze specjalną nienawiścią, ale nie zamierzała od razu latać za nimi jak mucha za krowim zadkiem ( xDDDDD ). Dobrze że był piątek. Całe dwa dni wolne od Louisa i reszty. Jej rozmyślania przerwał dźwięk telefonu. Av bez patrzenia na ekran wiedziała, że dzwoniła Maya, bo tylko ona mogła dzwonić do niej w piątek o tej porze.. ​
-Słucham? - powiedziała Avery bez specjalnego entuzjazmu do słuchawki.​
-Cześć, to ja. Słuchaj.. jest taka sprawa. Chłopaki organizują dzisiaj imprezę. Taką integracyjną, żeby się ze wszystkimi poznać, i w ogóle. Idziemy?​
-Chłopaki? Masz na myśli...​
-Tak, One Direction. - ​Taaak, jeszcze tego mi brakowało, ​pomyślała Av.​
-Wiesz, nie mam ochoty... Idź sama.​
-Av, jest piątek! Musisz się trochę rozerwać! - No cóż.. Maya miała rację. ​
-Bardzo chętnie bym się rozerwała.. Tylko wiesz, nie w tym towarzystwie.. Nie to, że ich nie lubię. Po prostu... Yh. Muszę ich unikać, przez jakiś czas..​
-Jak chcesz! Chciałam dobrze.- Powiedziała Maya, po czym się rozłączyła.​
Avery usiadła na łóżku i położyła laptopa na kolanach. Weszła na facebooka. Oczywiście wszyscy z jej szkoły ekscytowali się nowymi kolegami, więc wyłączyła przeglądarkę i odłożyła laptopa na szafkę obok łóżka. Po chwili jej telefon znowu zadzwonił.​
-Co znowu? - powiedziała zrezygnowana.​
-Znowu? Byłem przekonany, że nie rozmawialiśmy jeszcze przez telefon... - Powiedział Louis. Zaraz, moment. ​
-LOUIS? Skąd masz mój numer?- Krzyknęła Av do słuchawki.​
-Maya mi dała. - No tak, mogła się tego spodziewać.. ​Już ja się z nią policzę! ​
-​No więc.. skoro tak.. W jakim celu dzwonisz?​
-Chciałem Cię zaprosić...​
-Powiedziałam przecież Mayi, że nie mam ochoty na imprezę..​
-Wiem. Nie zapraszam Cię na imprezę. - ​Nie? A taki imprezowy chłopak się z niego wydawał! ​- Pomyślałem, że może byśmy gdzieś jutro wyszli.. Nie jako randka oczywiście.. Po prostu, jak kolega z koleżanką. Co Ty na to?​
-Wiesz, w zasadzie.. Bardzo chętnie. ​
-Serio? Wow, super! To znaczy, bardzo się cieszę. O której mogę po Ciebie przyjść?-Spytał Lou. Po jego głosie można było poznać, że jest zadowolony.​
-Myślę, że o drugiej będzie idealnie.​
-Super. To do jutra.- Rozłączył się. ​
Boże, w co ja się pakuję! Przecież miałam ich unikać. Głupia, głupia Av,​skarciła sama siebie w myślach. ​Ale w końcu to tylko koleżeńskie spotkanie. Nie randka. A Louis to tylko kolega. Był, jest i będzie TYLKO kolegą.​…​
Następnego dnia Avery obudziła się o 12. Nie poszła zbyt późno spać, więc gdy spojrzała na zegarek trochę się zdziwiła. Nie było czasu, aby się wylegiwać, bo przecież umówiła się z Lou na drugą. Wygramoliła się więc opornie z łóżka i zeszła do kuchni. Tak jak się spodziewała, nikogo nie było w domu. Wyjęła więc z szafki miskę, łyżkę, płatki, mleko z lodówki i postawiła wszystko na stole. Podgrzała mleko i wlała je do miseczki, po czym wsypała płatki i zaczęła jeść. Kiedy skończyła posiłek, włożyła naczynia do zmywarki i napiła się soku pomarańczowego. Potem poszła na górę do swojej łazienki. Myła włosy wieczorem, więc nie musiała robić tego teraz, przez co zyskała na czasie. Umyła więc tylko zęby i twarz, po czym uczesała włosy, nałożyła podkład na twarz i umalowała rzęsy tuszem. Usta pociągnęła tylko delikatnie błyszczykiem. Nie chciała wyglądać, jakby się specjalnie 'odstawiała' , bo przecież to tylko spotkanie. Kiedy wstała rano, zauważyła, że było dość ciepło, postanowiła więc założyć sukienkę w kwiatki i baleriny. Kiedy skończyła się szykować, było dopiero dziesięć po pierwszej. Poszła na dół do salonu i włączyła TV. Na żadnym kanale nie leciało nic, co ją zainteresowało, włączyła więc Animal Planet. Oglądała jakiś program o surykatkach, (które, swoją drogą, bardzo ją urzekły) kiedy usłyszała dzwonek do drzwi. Kiedy je otworzyła, zobaczyła, tak jak się spodziewała, Louisa.​
-Cześć. Wejdź, ja pójdę tylko na górę po torbę. - Pobiegła szybko do swojego pokoju i już po 2 minutach była z powrotem na dole. Zostawiła rodzicom kartkę na stole, żeby się nie martwili i zdjęła klucze z haczyka. - Możemy już iść. - Powiedziała do Lou po czym wyszli z domu.​
-Ślicznie wyglądasz. - Usłyszała głos Louisa, kiedy zamykała drzwi.​
-Dziękuję. No, to dokąd idziemy?-Spytała go i schowała klucze do torebki.​
-Mogę zaprosić Cię na kawę. I ciastko, jeśli chcesz. Musisz tylko pokazać mi jakieś ciekawe miejsce. ​
-Jasne. Chodź. - Pociągnęła go za rękę. Kiedy go dotknęła, przeszedł przez nią.. jakby dreszcz. Było to całkiem przyjemne, ale przecież ich stosunki miały być czysto koleżeńskie, więc zignorowała to. -Więc, jak podoba Ci się Londyn?​
-Byłem już tu parę razy, ale wcześniej odwiedzałem to miasto tylko kiedy graliśmy koncerty. Nigdy go nie zwiedzałem.​
-Serio? W takim razie, kawa poczeka! Pokażę Ci Londyn.​
-Skoro tak.. Zgoda. - Louis uśmiechnął się szeroko. ​
Ponieważ od domu Avery do centrum było całkiem daleko, a chociaż pogoda była piękna, nie chciało im się iść. Wsiedli więc w autobus i wysiedli koło Harrodsa.​
-Chcesz zobaczyć Muzeum Historii Naturalnej? Czy Katedrę Westminsterską? ​
-Gdziekolwiek mnie zabierzesz, będzie super. - Czy on z nią flirtował? No nie, przecież sam powiedział! Zwykłe spotkanie, jak kolega z koleżanką. ​Sławny kolega ze zwyczajną koleżanką​, dodała w myślach.​
-Nie przesadzaj. Dobra, idziemy do Muzeum. Jesteś pewien, że nie spotkamy Twoich, znaczy.. waszych fanów? - Spytała Av.​
-Tak. Kiedy ogłosiliśmy, że chcemy spróbować żyć jak normalni ludzie, to wszystko trochę ucichło. Ludzie nie rzucają się na nas, kiedy idziemy ulicą. To bardzo fajne tak odetchnąć przez chwilę od sławy. Ma swoje dobre, ale i złe strony. Wcale nie jest tak różowo, jak się wszystkim wydaje. Być sławnym to także bardzo ciężka praca. - powiedział Louis i westchnął.​
-Wyobrażam sobie.. Cały czas w drodze, bez rodziny..​
-Strasznie za nimi tęskniłem. Na szczęście mam chłopaków. Oni czują to samo co ja i dzięki temu jest mi trochę łatwiej. Nie wyobrażam sobie życia bez nich.​
-Tak, to dobrze, że ich masz.​
Przez pozostałą część drogi nie odzywali się do siebie. Kiedy weszli do muzeum, to Avery zaczęła rozmowę.​
-Dawno tu nie byłam. W zasadzie... Ostatni raz byłam tu kiedy miałam 10 lat. Tata często tu ze mną przychodził. Ale to było kiedy jego firma nie rozwijała się tak dobrze. Może nie byliśmy bogaci, ale mieliśmy siebie nawzajem. Pieniądze nie były najważniejsze. Nie to, co teraz. Rodziców w zasadzie nie ma w domu, a ja całymi dniami siedzę sama. Nie mam się nawet do kogo odezwać.. - Nie wiedziała, czemu wyznaje Louisowi to wszystko, tylko o tym wiedziała.. Ale czuła z nim się swobodnie. Uznała, że skoro on jej się zwierzył z tego, co czuł, to ona też może. ​
-Przykro mi. - Słychać było smutek i przejęcie w jego głosie.​
-Tak, mi też. Dlatego postanowiłam, że jeśli będę miała dzieci, to one będą dla mnie najważniejsze. Wiem, że tata bardzo mnie kocha.. Ale gdyby chociaż w weekendy był w domu.. Może nie czułabym się samotna. ​
-Spróbuj z nim pogadać. Może to coś pomoże.- Poradził jej Louis.​
-Myślisz, że nie próbowałam? Wiele razy. Ale on ciągle jest zajęty. Albo jest w swoim gabinecie, albo w firmie.. Na mnie już mu nie starcza czasu. Widzę, że jest zmęczony. Nie dziwię mu się, pracuje w zasadzie dwadzieścia cztery godziny na dobę. Przydałby mu się odpoczynek.​
-Pewnie tak. Mimo tego spróbuj. Może przy śniadaniu? ​
-Masz rację. Tak zrobię. Najlepiej jutro. Dzięki Lou.-Przytuliła się do niego. Nagle zapomniała o tym wszystkim, potrzebowała kogoś, kto ją wysłucha. Akurat tym kimś był Louis. ​
-Nie ma sprawy, Av. Pamiętaj, możesz na mnie liczyć.​
-Ty na mnie też.-Uśmiechnęła się szeroko. ​
Podczas zwiedzania muzeum rozmawiali jeszcze na wiele tematów. Louis opowiedział jej o swoich siostrach, a Avery opowiadała mu swoje przygody z dzieciństwa. Kiedy wyszli z muzeum, zaczął padać deszcz.​
-No nie, a myślałam, że chociaż dzisiaj nie będzie padać. Musimy się gdzieś schować. Tu niedaleko jest taka przytulna kawiarenka. Szybko, nie chcę zmoknąć!- Pociągnęła go za rękę, a przez jej ciało ponownie przeszedł dreszcz. ​
-Okej, ale tak jak się umawialiśmy, ja stawiam.​
Chociaż biegli bardzo szybko, kiedy weszli do kawiarenki, byli przemoczeni. Usiedli przy stoliku i po chwili przyszła kelnerka.​
-Czy mogę przyjąć zamówienie?​
-Tak, ja poproszę latte i ciastko czekoladowe. A Ty?- Spytał Louis i spojrzał na Avery spod karty.​
-Latte i tartę cytrynową.​
-Za chwilkę przyniosę. ​
Kiedy kelnerka odeszła, to Louis zaczął rozmowę. ​
-Co sobie pomyślałaś, kiedy dowiedziałaś się, że będziemy chodzić do twojej szkoły?​
-Szczerze?- spytała Av Louisa. Nie zamierzała co prawda kłamać, ale chciała się upewnić, czy jest przygotowany na prawdziwą i być może brutalną odpowiedź. ​
-Szczerze.​
-Myślałam, że jesteście jak wszyscy inni sławni ludzie. No wiesz, że sodówka wam uderzyła do głowy.​
-No i co, nadal tak sądzisz?​
-Nie wiem, jak reszta chłopaków, ale jeśli chodzi o ciebie.. Myliłam się. ​
-Trudno było uchronić się przed tym wszystkim. Ale kiedy stawaliśmy się coraz bardziej sławni, przyrzekłem sobie i moim bliskim, że nigdy się stanę się jak wszystkie gwiazdy. Rozkapryszony, podły.. Cieszę się, że udało mi się dotrzymać słowa. ​
-Mi też. W przeciwnym razie, bądź pewien, że nie siedział byś tu ze mną.- Powiedziała Avery i roześmiała się wesoło.​
-Słodko się śmiejesz.- Poczuła, jak się rumieni, więc spojrzała się w dół. To był chłopak, zwyczajny. Teraz już to wiedziała. ​
-Przepraszam cię Louis.. Od początku byłam do was wrogo nastawiona. Nie powinnam była tak robić, zachowałam się głupio i niedojrzale. Nie można oceniać kogoś na podstawie tego, co czyta się o nim w gazetach lub w internecie. ​
-Nie przepraszaj.. Powiedz mi tylko, czemu cały czas od spotkania na stołówce nas unikałaś?​
-Tak myślałam, że o to spytasz.. To dlatego, że Cię lubię.. naprawdę. Wiedziałam o tym od początku i nie chciałam do siebie dopuścić tej myśli. Ale to wszystko przez to, co o was czytałam. O Tobie. Że jesteś podrywaczem, że bajerujesz dziewczyny, że dajesz im nadzieję a potem zostawiasz. Nie wiedziałam, jaki jesteś.​
-Ja też Cię lubię, Av. Od początku. Właśnie dlatego, że nie byłaś taka jak inne. Av, byłaś chyba jedyną dziewczyną w szkole, która za nami nie latała! Jesteś wyjątkowa. Dziękuję Bogu, że Cię spotkałem. ​
-Przysięgnij mi coś. Że naprawdę jesteś taki i że nie mówisz tego wszystkiego dlatego, że chcesz mnie zbajerować. A jeśli tak jest, to od razu możesz wyjść.​
-Przysięgam Ci, Avery. A jeśli mi nie wierzysz, spytaj chłopaków.​
-Okej, wierzę Ci. ​
Nawet nie zauważyli, kiedy kelnerka przyniosła ich zamówienie. Wypili swoje kawy i zjedli ciastka.​
-Myślisz, że to będzie nasze miejsce?- Zapytał Louis, kiedy wyszli z kawiarni.​
-Mam nadzieję. - Odpowiedziała mu Av. Była szczęśliwa, że nie musi ukrywać już tego, co czuje. Była pewna, że Lou nie jest taki, jak myślała i że jest godny jej zaufania. - Wracamy już?​
-Tak, nie chciałbym aby Twoi rodzice pomyśleli sobie, że ktoś cię porwał. - Roześmiał się.​
-Daj spokój.. Pewnie nie ma ich nawet w domu. A nawet jeśli, to zostawiłam im kartkę. Której pewnie nawet nie przeczytali, bo są zbyt zajęci aby się mną przejmować.- Ponieważ miała na sobie tylko sukienkę i cieniutki sweterek, który był jeszcze trochę mokry od deszczu, zrobiło jej się chłodno i zaczęła się trochę trząść.​
-Zimno Ci? - Spytał Louis.​
-Troszeczkę.- Zdjął z siebie szarą bluzę i zarzucił jej na ramiona. - Dzięki. Od razu lepiej. ​
Chociaż Avery chciała pojechać autobusem, Louis nalegał, aby się przeszli. Tak swobodnie im się rozmawiało, że nawet nie zauważyli, kiedy znaleźli się pod domem Avery. ​
-Louis, gdzie wy właściwie mieszkacie? ​
-Ykhm. Dwa domy dalej.​
-Serio? To cudownie! Wpadnę do was. Mam nadzieję, że mnie wpuścicie po tym jak byłam dla was niemiła.​
-Daj spokój.. Mówiłem Ci już. Nic się nie stało. ​
-Proszę, przeproś chłopaków. Albo nie, sama jutro to zrobię. Ale nie mów im tego, co powiedziałam tobie..​
-Spokojnie, buzia na kłódkę.- Roześmiał się wesoło Lou. -Dziękuję za cudowny dzień.- Powiedział z uśmiechem na ustach.​
-Nie ma sprawy. Świetnie się bawiłam. Mam nadzieję, że niebawem to powtórzymy. ​
-Ja również. ​
Podszedł bliżej niej i przyciągnął ją do siebie. Nawet nie zauważyła kiedy ją pocałował. Nagle poczuła się dziwnie, jakby milion motyli latało jej w żołądku. Jego usta były tak miękkie i delikatne. Czuła się dziwnie bezpieczna, jak mała dziewczynka. Wiedziała, że nic nie może poradzić na to, co czuje do Louisa. Była bezradna. ​
-Dobranoc, Av. Słodkich snów. ​
-Dobranoc Louis. - Odwróciła się i poszła w stronę drzwi domu, ale kiedy odwróciła się, zauważyła, że Lou cały czas stoi w miejscu i na nią patrzy. Pomachała mu i weszła do domu. Oparła się o drzwi i odetchnęła. Wbiegła po schodach na górę, a gdy weszła do pokoju od razu rzuciła się na łóżko. ​Niewyobrażalne. Zakochałam się w Louisie Tomlinsonie. ​
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
No więc rozdział jest XD Jak wrażenia? Podoba się? XD