Rozdział 3.

Niedziela. Powinna być dniem rodzinnym, czyż nie? W domu Avery jednak nie rozdzielało się dni na wolne i robocze. Każdy dzień rodzice spędzali pracując. Jeśli nie w firmie, to w domu. Avery przez wiele lat nie mogła się do tego przyzwyczaić – kiedy była mniejsza, wszystko wyglądało inaczej. Jednak przeszła nad tym do porządku dziennego. Przyzwyczaiła się do samotnego jedzenia, spędzania dni w samotności, w swoim pokoju. Jedynym jej ratunkiem od samotności (a co się z tym wiąże – zwariowania) była Maya. No a teraz także chłopcy. Sama nie wierzyła w to, że tak szybko zmieniła o nich zdanie. Jak widać nie należy uprzedzać się do ludzi, których się nie zna. Tej niedzieli jednak wszystko potoczyło się inaczej...

~*~

-Avery, wstawaj!- usłyszała krzyk, a potem poczuła, jak ktoś ściąga z niej kołdrę.

-Co się dzieje?- wymamrotała przez sen.

-Wstawaj, nie ma czasu! Masz godzinę na ubranie się, wyjeżdżamy!- dotarło do niej, że głos należał do jej mamy.

-Co? Jak to? Dokąd?

-Szykuj się i zejdź na dół, wszystkiego się dowiesz.

Avery niechętnie zwlekła się z łóżka. O co chodzi, jaki wyjazd? Myślała, że jej rodzice już niczym jej nie zaskoczą, a jednak się myliła. Ubrała na siebie gruby, biały szlafrok i poszła do łazienki. Weszła pod prysznic. Ciepła woda przyjemnie otuliła jej zmarznięte ciało, a cytrusowy zapach żelu pod prysznic rozbudził ją. Umyła włosy i nałożyła na nie odżywkę. Owinęła się miękkim, białym ręcznikiem i wyszła spod prysznica. Umyła zęby, zdjęła ręcznik z włosów i rozczesała je dokładnie, po czym zaczęła je suszyć. Postanowiła ich nie prostować, żeby zyskać trochę na czasie. Umalowała się tak jak zwykle – podkład, trochę pudru, tusz i pomadka – i była gotowa. No, nie całkiem gotowa. Musiała się jeszcze ubrać. Było dosyć ciepło, jak na kwiecień, zdecydowała się więc ubrać krótkie, białe spodenki, które dobrze wyglądały na jej opalonych na złoto na feriach wiosennych w Kalifornii nogach, krótką, miętową koszulkę, która eksponowała jej płaski, umięśniony brzuch, jeansową kamizelkę i białe, krótkie conversy. Wzięła swoją dużą torbę i była gotowa, więc zeszła na dół. Jej rodzice byli dosyć dziwnie ubrani. Dziwnie jak na nich – mama w spodniach i jakiejś zwykłej bluzce, zamiast eleganckiego kostiumu, tata w koszulce i swetrze... Wszystko oczywiście od najlepszych projektantów, ale to było 'normalne'.

-Co się stało, gdzie jedziemy?

-Na piknik.- odparł tata. Był to chyba pierwszy poranek od bardzo długiego czasu, kiedy nie czytał gazety, a na telewizorze nie było włączone BBC.. Dziwne..

-Co? Jaki piknik? O czym wy mówicie?!

-Spędzimy trochę czasu razem. Wyjdzie to nam wszystkim na dobre.-odpowiedziała mama i uśmiechnęła się do niej.

-Dziwne, no ale skoro tak... Jedźmy.

Wyszła z domu i wsiadła do Range Rovera, który stał już przed domem. Rodzice wsadzili koszyk z jedzeniem do bagażnika i po chwili ruszyli. Avery siedziała na tylnym siedzeniu, ze słuchawkami w uszach, słuchając Eda Sheerana. Jego piosenki były dosyć.. smutne, ale Av mimo wszystko lubiła ich słuchać. Były prawdziwe, miała wrażenie, że Ed zna ją jak nikt inny, wie, czego potrzebuje.. No i ten głos. Można się rozpłynąć. Gdy wyjechali za miasto, Avery nie wiedziała, gdzie jest. Co prawda często wyjeżdżają z Londynu, ale raczej jeździli na lotnisko w celu odbycia jakiejś zagranicznej podróży. Krajobrazy za oknem były dosyć nudne, więc Avery zasnęła po chwili. Gdy się obudziła, byli już na miejscu. Wyszła z samochodu i nie mogła uwierzyć własnym oczom – byli w stadninie koni. Ale nie jakiejś byle jakiej stadninie. Kiedyś, właśnie tutaj Avery uczyła się jeździć konno. Było to dawno i w zasadzie już o tym zapomniała, ale gdy zobaczyła to miejsce.. Wszystko sobie przypomniała. Spojrzała na rodziców, którzy się uśmiechali.

-No i co Av, Podoba Ci się?- spytała mama.

-Jejku, to chyba najlepszy wyjazd kiedykolwiek! Dziękuję wam!- podbiegła do rodziców i uściskała ich. Po raz pierwszy od długiego czasu poczuła się ich dzieckiem, była w centrum ich uwagi. Napisała sms-a do Louisa – 'Lou, nie uwierzysz co się stało! Musimy się spotkać, co powiesz na spacer po parku dzisiaj o 5pm? Xoxoxo, Av.' Po chwili otrzymała odpowiedź – 'Mam nadzieję, że to coś fajnego:)! Przyjdę po Ciebie. Całuję, Louie.' Louie! Jakie to słodkieeee! Schowała telefon i poszła z rodzicami na łąkę, na której rozłożyli koc i zjedli wszystko, co mieli. A mieli ze sobą dużo różnych smakołyków – lemoniadę, kanapki, ciasto.. Dawno nie spędzili tak cudownego dnia. Posiedzieli jeszcze chwilkę i około 15 zaczęli zbierać się do domu. Podróż powrotna do Londynu zajęła im jakieś pół godziny. Av miała zatem jeszcze półtorej godziny do spotkania z Louisem. Najpierw się przebrała. Założyła teraz na siebie jasne jeansy, jakąś zwykłą koszulkę, szarą bluzę a włosy spięła w wysokiego kucyka. Weszła jeszcze na twittera i tak zleciał jej pozostały czas. Jakoś za pięć piąta był po nią Lou. Otworzyła mu drzwi.

-Hej, Louie!- zaśmiała się Avery i pocałowała go w policzek na przywitanie.

-Widzę, że Ci się spodobało! Hazza czasami tak na mnie mówi, i odruchowo się tak podpisałem.

-Ale mogę tak mówić?

-Mów sobie jak tylko chcesz. - Uśmiechnął się szeroko Lou.

-Czy będzie Ci przeszkadzało, jeśli wezmę psa? Musi się trochę wybiegać.

-Kocham psy, oczywiście, że nie będzie mi to przeszkadzało.

Avery zawołała swoją suczkę rasy goldendoodle, Coco, przypięła jej smycz i wyszli z domu. Rodzicom powiedziała już wcześniej, więc wiedzieli, że wychodzi. Podczas spaceru opowiedziała Louisowi o tym, co się wydarzyło, a on bardzo się ucieszył, że jej kontakty z rodzicami się polepszyły. Pospacerowali jeszcze chwilkę, pobawili się z Coco, a kiedy zaczęło się robić ciemno wyruszyli z powrotem do domu.

-Av, może chciałabyś do nas wpaść? Przyszła Perrie, dziewczyna Zayna, Danielle, dziewczyna Liama i Eleanor, nasza przyjaciółka.. Będzie miło, jeśli też wpadniesz.

-Jako kto? Jako twoja dziewczyna?

-No nie wiem.. Jako przyjaciółka.

-Skoro tak, czemu nie! Odprowadzę tylko Coco.

Av weszła na podwórko, odpięła Coco ze smyczy i poszła do domu chłopaków. Gdy weszli, wszyscy przywitali ją bardzo radośnie. Zapoznała się z dziewczynami – były to naprawdę śliczne i przemiłe osoby. Czuła, że się polubią. Pogadali chwilę, aż w końcu wyszła propozycja gry w butelkę. Na całusy. Pierwszy kręcił Liam i wypadło na Zayna, potem on zakręcił i wypadło na Perrie, gdy kręciła Perrie wypadło na Lou, a gdy kręcił Lou... wypadło na Avery. No ładnie..

-No cóż, chyba nie mamy wyjścia!-powiedział Louis i uśmiechnął się szeroko.

-Chyba tak! - westchnęła Av.

Louis przybliżył się do dziewczyny, położył dłoń na jej policzku i delikatnie musnął jej wargi. Ona tylko się uśmiechnęła, ale chciała więcej. Zanim Louis się odsunął, ona na nowo połączyła ich usta w pocałunku. Czuła, że wszyscy się na nich patrzą, ale.. teraz liczył się tylko on. Nie mogła jednak pozwolić sobie na więcej, bo usłyszała 'subtelne' chrząknięcie Harry'ego. Lou momentalnie się od niej odsunął.

-Ej! Może już skończycie tą wymianę śliny?!- krzyknął Niall.

-Jakie gołąbki? My się tylko przyjaźnimy!-odpowiedział oburzony Louis.

-Jasne, właśnie widać! Zakochana para! - krzyknął Hazza, wstał i zaczął tańczyć.

Ponieważ Louis siedział koło Avery, delikatnie złapał ją za rękę i szepnął jej do ucha – 'Chodź ze mną na balkon.' Av uśmiechnęła się tylko i powiedziała:

-No cóż, koniec z tym! My z Lou pójdziemy zrobić coś do jedzenia!

-Jedzenie, w końcu! Jestem głodny jak wilk! - krzyknął oburzony Niall. Jak to głodny? Przecież kipi z niego energia!

-Nialler, ale jesteś głupi! Pewnie idą skończyć to co zaczęli! - roześmiał się Harry.

Av wstała i poszła do kuchni, a za nią przyszedł Lou.

-Słuchaj, ja.. ja już dłużej tak nie mogę. Nie mogę udawać, że nic do Ciebie nie czuję.. Nie wiem, czy to już miłość, ale.. Kiedy jestem przy tobie, czuję się jak inny człowiek.. Kiedy widzę, jak się uśmiechasz, sam mam ochotę się uśmiechnąć. Nie liczę na to samo z twojej strony, ale już nie mogę dłużej udawać. - powiedział Louis i podszedł do okna. - Wcale się nie zdziwię, jeśli nie zechcesz się ze mną więcej widywać. Av podeszła do niego.

-Lou, o czym ty mówisz! Jak mogę się przestać z tobą widywać?! Jesteś najcudowniejszym chłopakiem, jakiego znam.. Już po naszym pierwszym spotkaniu wiedziałam, że to będzie coś więcej niż przyjaźń.. Ale proszę Cię, nie mówmy na razie nic chłopakom..

-Okej, będzie tak, jakbyśmy byli tylko przyjaciółmi. - Louis pocałował ją ponownie tego wieczoru, teraz jednak o wiele śmielej niż za pierwszym razem, kiedy się całowali oraz wcześniej. Avery przytuliła się do niego mocno.

-W twoich ramionach czuję się tak.. bezpiecznie.

-Ze mną będziesz bezpieczna. Zadbam o to. Wow, zabrzmiało jak z jakiegoś filmu!- Roześmiali się oboje.

-Masz rację! Ale nie przeszkadza mi to. Słuchaj, powiedzieliśmy im, że idziemy po jedzenie. Zróbmy coś, bo to będzie trochę dziwne..

-Masz rację. Zróbmy kanapki. - Wyjął wszystkie składniki i po chwili jedzenie było gotowe. Zanieśli je do salonu.

-No, coś długo was nie było. - powiedział Liam, a Niall rzucił się na kanapki, nie zwracając nawet uwagi na parę.

-Przecież mówiłem, że skończą to, co zaczęli! - powiedział Harry. Lou spojrzał na Avery uśmiechając się, a ona lekko się zarumieniła.

-Ojej, a cóż to za przepiękny odcień różu na policzkach! - powiedziała Eleanor i roześmiała się.

-Tak, wiesz.. Taka nowa firma, mogę ci pożyczyć.-odpowiedziała Avery i również zaczęła się śmiać. Do końca wieczora nikt nie zaczynał więcej tego tematu, ale Lou cały czas patrzył na dziewczynę, która rozmawiała z Dan i Perrie. Około 23 Av powiedziała, że musi już iść, a Lou oczywiście poszedł ją odprowadzić, chociaż jej dom był blisko.

-Mam nadzieję, że spotkamy się jutro.. - Powiedział Louis po tym, jak po raz ostatni pocałował ją na pożegnanie przed jej domem.

-Jutro? Jasne! Ojej, nie, przepraszam! Umówiłam się z dziewczynami. Mam nadzieję, że nie będziesz zły.. - cmoknęła go w nos.

-Nie, jasne, że nie. Baw się dobrze! To może wpadnę wieczorem?

-Wpadaj kiedy chcesz. Rodziców pewnie i tak nie będzie w domu. Wrócą w nocy, mają jakąś konferencję, czy coś takiego...

-W takim razie wpadnę o 16. Do zobaczenia! - Przytulił ją do siebie, a Avery weszła do domu. Zauważyła jednak, że Louie czekał, aż wejdzie, więc otworzyła jeszcze na chwilkę drzwi i pomachała mu na pożegnanie. Po tym, jak odszedł pobiegła do swojego pokoju i położyła się na łóżku, tak jak zwykle. Odetchnęła chwilę i weszła na twittera. Śledziła tam kilka directionerek i zauważyła, że jest jakiś szum. Poszperała więcej i okazało się, że jakiś paparazzi zrobił im zdjęcia, kiedy byli w parku.. Dopiero wtedy weszła w swoje interakcje.

'Ty dziwko, zostaw naszego Lou w spokoju!'

To tylko jeden z tweetów.. Poczuła, że łzy zaczęły napływać jej do oczu. Napisała sms'a do Louisa. 'Lou, wejdź na twittera i poczytaj, co piszą na mój temat Twoje kochane fanki. Av x' Po chwili zobaczyła tweet Louisa. 'To nie wasza sprawa, z kim się spotykam! Uwierzcie, potrafię sam wybierać sobie przyjaciół i nie obchodzi mnie, co myślicie na jej temat. Kocham Was i dziękuję za troskę o mnie, doceniam to, ale trochę przesadzacie! Ranicie bliską mi osobę, więc ranicie też mnie.. Zastanówcie się dwa razy, zanim coś napiszecie. Słowa ranią bardziej, niż myślicie..' Napisała do Lou jeszcze raz – 'Cześć Louie, dziękuję za to, co napisałeś. Jesteś kochany! Twoja Av xx' Po chwili otrzymała odpowiedź: 'Nie ma sprawy skarbie, one muszą wiedzieć, że nie mogą sobie pozwalać na wszystko. Z każdym takim problemem zwracaj się do mnie, już nie raz przez to przechodziłem. Uściski, śpij słodko. Louie x' Napisała tylko jednego tweeta – 'dzięki za zepsucie cudownego wieczoru :) x'. Zauważyła, że napisała do niej Eleanor – 'Spokojnie, jutro razem z @DaniellePeazer i Perrie poprawimy Ci humor! Zakupy są dobre na wszystko! Do zobaczenia jutro!Xx' Av wyłączyła swojego Macbooka i położyła się spać.

-------------------

Trochę się naczekaliście! Wow, 8 miesięcy pisać jeden rozdział.. Zawrotne tempo. Hm.. 5 komentarzy i zaczynam pisać 4. Wszystko zależy od was. Jeśli możecie, wysyłajcie bloga znajomym, chciałabym, żeby czytało mnie więcej osób, żeby to nie szło na marne, bo bez sensu tak pisać dla nikogo.. :)

xoxo